«Το έργο αποτελεί μια δυστοπική αλληγορία μεταμόρφωσης και αποξένωσης, όπου οι πιγκουίνοι γίνονται ο καθρέφτης της κοινωνικής απάθειας και των υπαρξιακών ερωτημάτων του ανθρώπου. […] Οι πιγκουίνοι είναι ταυτόχρονα θύματα, σύμβολα και υποκείμενα, αποκαλύπτοντας τη ρευστότητα της κοινωνίας και την ανάγκη για ηθική επανατοποθέτηση του ανθρώπου μέσα σε αυτήν […].

»Το έργο δεν λειτουργεί απλώς ως κοινωνική κριτική ή οικολογική παραβολή, αλλά διαμορφώνεται ως πεδίο εναλλακτικής ανθρωπολογίας, όπου η σχέση ανθρώπου-ζώου δεν είναι εργαλειακή ούτε συμβολική, αλλά συστατική και συμβιωτική. Η δραματουργία του Στασινόπουλου εγκολπώνεται όψεις της οικοκριτικής σκέψης και συνομιλεί με θεωρητικά προτάγματα της ζωοανθρωπολογίας, αποκαλύπτοντας το ζώο όχι ως αναπαράσταση ή μέσο, αλλά ως δρων ον, φορέα ηθικής και υπαρξιακής αξίας. Εντέλει, η σκηνική πρόταση των Πιγκουίνων αρθρώνει μια ποιητική του απροσδιόριστου και του μη κανονιστικού, όπου η θεατρική πράξη καθίσταται τόπος ανοιχτότητας προς το διαφορετικό, και η έννοια του ανθρώπινου αποδιαρθρώνεται προκειμένου να επανασυσταθεί υπό το φως μιας μη ιεραρχικής, δια-ειδικής συμβίωσης», αναφέρουν στο Επίμετρο της έκδοσης η Κ. Διακουμοπούλου (Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ) και η Θ. Μπουσιοπούλου (Ειδικό Εκπαιδευτικό Προσωπικό του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ).