«Ο Γ. ήξερε να επιλέγει τα θύματά του: νεαρά, ευάλωτα κορίτσια, με απόντες γονείς ή με γονείς που προτιμούσαν να μη βλέπουν. Ήξερε πως δεν θα απειλούσαν τη φήμη του. Και η σιωπή, όπως πάντα, μετρούσε ως συναίνεση. Από όσο γνωρίζω, καμιά από τις ερωμένες του δεν έχει γράψει βιβλίο για τη ‘‘θαυμάσια’’ σχέση της μαζί του. Ίσως κι αυτό να λέει κάτι.
Σήμερα κάτι έχει αλλάξει. Κι αυτό είναι που ενοχλεί τους άνδρες σαν κι εκείνον: πως, επιτέλους, ήρθε η σειρά των θυμάτων να μιλήσουν»
Η σεξουαλική κακοποίηση είναι ένα θέμα που δύσκολα τίθεται προς συζήτηση, καθώς θεωρείται θέμα ταμπού. Κανείς δεν επιθυμεί να μιλήσει γι’ αυτήν ανοιχτά και να πάρει ξεκάθαρη θέση, ίσως από φόβο, ίσως από ντροπή, ίσως και από καθαρή ενοχή. Ωστόσο, ως γεγονός εξακολουθεί και υφίσταται ακόμα και σήμερα, με κάποιους να αποτελούν τους θύτες και κάποιους τα θύματά τους. Κάποιοι εξακολουθούν και εκμεταλλεύονται ... >>>
Η Συναίνεση της Β. Σπρινγκορά είναι το βιβλίο εκείνο που εύκολα κάποιος θα χαρακτήριζε συγκλονιστικό. Κι αυτό όχι μόνο λόγω του θέματός του που είναι, από μόνο του, ιδιαίτερα σοκαριστικό –η σεξουαλική εκμετάλλευση ενός κοριτσιού στην πρώιμη εφηβεία του από έναν άντρα τριάντα έξι χρόνια μεγαλύτερό της– όσο λόγω του τρόπου με τον οποίο η κοπέλα αυτή, έχοντας βγει πια από τη συνθήκη της συναισθηματικής, ψυχολογικής και σωματικής της «κράτησης» από έναν παιδόφιλο, μπόρεσε να αρθρώσει έναν λόγο που βασική του στόχευση είναι να αποδώσει την αλήθεια και μόνο. >>>
Η Συναίνεση δεν προσφέρει κάθαρση με την κλασική έννοια. Δεν κλείνει τις πληγές, ούτε αποκαθιστά εύκολα την ισορροπία. Αντίθετα, αφήνει τον αναγνώστη σε μια κατάσταση ηθικής εγρήγορσης. Τον καλεί να επανεξετάσει έννοιες που συχνά θεωρούνται αυτονόητες: τη συναίνεση, την επιθυμία, την ωριμότητα, την ευθύνη. Δείχνει πώς η εκμετάλλευση μπορεί να υπάρξει όχι μόνο μέσω της ωμής βίας, αλλά και μέσω της γοητείας, της σιωπής και της πολιτισμικής ανοχής. >>>
Το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Βανεσά Σπρινγκορά Συναίνεση (Le Consentement), που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μετρονόμος το 2025, σε μετάφραση του Γιώργου-Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη, αποτελεί ένα από τα πιο συγκλονιστικά και πολιτικά φορτισμένα λογοτεχνικά ντοκουμέντα των τελευταίων ετών. Πρόκειται για μια ψύχραιμη, βαθιά στοχαστική καταγραφή της ψυχολογικής κακοποίησης, της κατάχρησης εξουσίας και της συλλογικής συνενοχής που επέτρεψαν στην κοινωνία της Γαλλίας τη διαιώνιση της συναισθηματικής και σεξουαλικής χειραγώγησης ανήλικων. >>>
