Το υβριδικό πεζό, «Τα άλογα φάρμας και η απελευθέρωση του ποιητικού αιτίου», κάτι μεταξύ ταξιδιωτικού διηγήματος και στοχαστικού δοκιμίου, με την πολλάκις εκφρασμένη άνεση του Λουκόπουλου να κινείται και στον χώρο της πρόζας διατηρώντας την υψηλή ποιητική σκευή της γραφής του, είναι ένα απ’ τα καταληκτικά πεζά της συλλογής Κάτω Χώρες. >>>

Από την πρώτη κιόλας σελίδα της ποιητικής συλλογής «Κάτω Χώρες» του ποιητή Κωνσταντίνου Χ. Λουκόπουλου (εκδόσεις Έναστρον), γίνεται φανερό ότι πρόκειται για μια ενιαία ποιητική σύνθεση κι όχι απλώς για μια συλλογή αυτόνομων ποιημάτων. Επίσης είναι ορατό ότι δεν κινείται σε «υψηλές», αφηρημένες ή εξιδανικευμένες σφαίρες, αλλά κοντά στο «έδαφος της εμπειρίας»: στο σώμα, στη φθορά, στην εργασία, στη μνήμη, στο τραύμα. Δηλαδή σε ό,τι είναι γήινο, συχνά δυσάρεστο κι ανεπίδεκτο εξωραϊσμού, εκεί όπου η ζωή, ο θάνατος, η μνήμη και το σώμα δεν υψώνονται σε σύμβολα εξιδανικευμένα, αλλά παραμένουν βαριά, υλικά, φθαρτά. Η εναρκτήρια δήλωση για τις «αφόρητες ωδίνες πριν τη γέννα» και τις «γκρίζες σκιές μετά θάνατον» λειτουργεί σαν κλειδί ανάγνωσης, το ενδιαφέρον δεν είναι τα άκρα, αλλά το ενδιάμεσο, η διάρκεια της τριβής, αυτό που ο άνθρωπος «θλίβεται και συνθλίβεται» να ζήσει. >>>