Μέσα από τη μέθη και τη μέθεξη άρχισαν να μου αποκαλύπτονται ο κόσμος και ο εαυτός μου. Μέσα από την έκπληξη που προκαλούσαν οι γραμμένες πέτρες στους αγρούς, τα αρχαία νομίσματα που μάζευα ανάμεσα στις ελιές και τις μυρτιές, οι μαρμάρινες πλάκες που ξεχώριζαν μέσα από το χώμα με χαραγμένα γράμματα και σημάδια από ρίζες, η ακατάληπτη γλώσσα που άκουγα στις εκκλησίες μέσα στους ελαιώνες, άρχισε να αχνογράφεται ο χώρος του μύθου, που έγινε σιγά σιγά η δεύτερη, μετά τη φύση, παραμυθία μου. ✺ Ίσως λοιπόν σ’ αυτό το θαύμα να συντελέστηκε η επαφή μου με την ποίηση.
Ο Χριστόφορος Λιοντάκης (1945-2019), με συγκεντρωμένο το ποιητικό του έργο από τις εκδόσεις Κείμενα του Φίλιππου Βλάχου, έρχεται ξανά στο προσκήνιο, σε μια εποχή πληθώρας ποιητών, κι όμως λίγων άξιων. Μια στροφή στο παρελθόν, όχι και τόσο μακρινού ωστόσο, αξίζει για να θυμηθούμε πώς γράφεται η καλή ποίηση. Μικρές προτάσεις, λιτός λόγος, μια ύπαρξη που ανιχνεύει την πορεία της με όλα τα ερωτήματα αναπάντητα. >>>
