«Κι όπως ανέβαινε για το σπίτι, στριφογύριζαν πολλά και διάφορα στο κεφάλι της, έχανε κάθε λίγο την ισορροπία της, προς στιγµήν ένιωθε ότι σβήνει κι έπειτα πάλι έβρισκε το όνοµά της. Μα τι είναι ο άνθρωπος, τη µια έτσι, την άλλη αλλιώς. Πότε µε την απελπισία, πότε µε την ανισορροπία του, πότε µε την ανεµελιά, µε την υπόγεια χαρά, αλλά και την ανεδαφική ελπίδα του».
Δεν ανακαλύπτουμε την πυρίτιδα, αν πούμε πως τα λόγια είναι φτωχά προκειμένου να περιγράψουμε το συγγραφικό μέγεθος μιας δημιουργού όπως είναι η Μάρω Δούκα, ενώ παράλληλα ελλοχεύει ο κίνδυνος επανάληψης όλων των επαινετικών σχολίων που κατά καιρούς έχουμε χρησιμοποιήσει, αντιμετωπίζοντας κριτικά ένα έργο εκλεκτό και εξαιρετικά σημαντικό. Ας πούμε λοιπόν, αφού για μια ακόμη φορά βρισκόμαστε ενώπιον ... >>>
