Ένας από τους λόγους που τα βιβλία λογοτεχνικής κριτικής σπανίως διαβάζονται -παρά από ένα εξειδικευμένο κοινό που ασχολείται ενεργά με την κριτική- είναι η δυσκολία του εγχειρήματος, αφού βρίθουν από τεχνικούς όρους, λογοτεχνικές σχολές μετά των ιερατείων τους, παραθέματα και ονόματα κριτικών των οποίων οι ερμητικά σφραγισμένες δοξασίες αποτρέπουν τους λιγότερο τολμηρούς από το να πλησιάσουν. Πρωτοπόροι της «Αποφευκτικής Σχολής» (αν μου επιτραπεί το χιούμορ) φυσικά οι Γάλλοι, οι οποίοι κατέχουν τα πρωτεία της δυσφορίας. >>>
