Ο θάνατος υπήρξε από τις απαρχές της ποιητικής τέχνης μία από τις πιο επίμονες και φορτισμένες θεματικές. Από την αρχαϊκή ελεγεία και τα λαϊκά μοιρολόγια το πένθος συνιστούσε όχι μόνο προσωπική αλλά και συλλογική εμπειρία. Ωστόσο, η σύγχρονη κοινωνία τείνει να απομακρύνεται από την πραγματικότητα του θανάτου, τόσο μέσω της ιατρικοποίησης και της απομόνωσής του σε νοσοκομειακούς χώρους όσο και με την αποπροσωποποίηση που επιφέρουν οι μακάβριες στατιστικές και η μαζική αναπαράσταση μέσω των ΜΜΕ. >>>
«Λένε ότι οι ψυχές έχουν τον δικό τους κόσμο Άφησέ με να έχω κάτι από εσένα…» ‘Παραμιλώ τις νύχτες’ Ο τίτλος της ποιητικής συλλογής είναι δηλωτικός. Καθίσταται ευθύς εξ αρχής σαφής η ανάγκη της διατήρησης αυτού του ‘κάτι’ που αποκαλύπτεται σε όλη την διαδρομή της ανάγνωσης των ποιημάτων και αποκρυπτογραφείται μέσα από ένα μονόλογο ανεκπλήρωτου θρήνου. >>>
