Αγαπημένη
κάθε φορά ξυπνώ στην ίδια ζωή
γυμνός και κατακόκκινος
σαν ξεχασμένος οφθαλμός 
μέσα στον χρόνο.
Κι ίσως για τούτο γράφω
για το κουτσό σκυλί 
στο καταφύγιο
τον αγανακτισμένο άστεγο 
στο πεζοδρόμιο
τον ρημαγμένο Αμαζόνιο 
κάθε ψυχής
το νεαρό παιδί
που έχασε το χέρι του 
στον πόλεμο
την πεθαμένη μάνα του 
που του κρατά σφιχτά 
το άλλο 
μες στην άβυσσο
τη μαύρη γάτα που πατήθηκε
στην άσφαλτο 
τον καρκινοπαθή που καταπίνει 
την ελπίδα 
δηλητήριο

τον ηλικιωμένο 
που κοιτάζει μόνος του
τον άδειο δρόμο.
Γράφω 
γιατί δεν είμαι ορατός
χωρίς τις λέξεις 
στο λευκό χαρτί
γιατί πενθώ το μέλλον
μες στις φτηνές 
συνωνυμίες της ζωής
γιατί δεν είμαι ευτυχής
μέσα στην αναμμένη κόλαση
των ζωντανών 
που ζωγραφίζουν ήλιους 
καταπίνοντας μπουκιές
σκοτάδι.


Την έκδοση κοσμούν σκίτσα του Σταύρου Κίκα