Σε μια εποχή που η μετριότητα βαφτίζεται αυθεντία και η σιωπή εξαγοράζεται, ο Στέργιος Φωτόπουλος**, με δυνατή, νεανική φωνή, σηκώνει την ποιητική του γλώσσα σαν μετωπική ρωγμή στον καθρέφτη του καθημερινού εφησυχασμού. Στη συλλογή «Ρωγμή», η ποίηση είναι η γραμμή εκείνη που χωρίζει την απάθεια από την ελπίδα. «Μετονομάζουμε τη μετριότητα σε αριστεία / προβάλλοντάς την ως αυθεντία / και την υπηρετούμε.». >>>
Ορισμένα ποιήματα μπορούν να ταρακουνήσουν τον αναγνώστη. Να διαπεράσουν τον επιφανειακά ασφαλή περίγυρο, που μπορεί να έχει περιχαρακωθεί και να δημιουργήσουν μια ρωγμή. Μια ρωγμή, που θα θρυμματίσει την εικονική πραγματικότητα και θα αφήσει να φανεί η αλήθεια. Όταν υπάρχει μια ρωγμή, η περιχαράκωση μπορεί να πέσει και ο αναγνώστης να πάρει το μήνυμα. >>>
Φταίει η εποχή της ρηχότητας, συνειδητοποιεί ο ποιητής και μαζί με αυτόν και ο αναγνώστης του βιβλίου. Φταίει η εποχή του εγωκεντρισμού και της προσωπικής έπαρσης των αυτοαποκαλούμενων σωτήρων. Φταίει η εποχή που το χαρακτηριστικό της πένθιμο χρώμα δε φαίνεται να έχει ημερομηνία λήξης ούτε και φθορά.... >>>
