Η Γκίκα στο ημερολόγιό της δεν ασχολείται μόνο με τα γεγονότα, αλλά και με το αποτύπωμα στην ψυχή σε συγκεκριμένους μήνες. Έτσι ανακουφίζεται. Πιστή στο ραντεβού της με τις άγραφες σελίδες του ημερολογίου, δεν θέλει να ξεχαστεί η χρονική στιγμή (ξημερώματα, πρωί, χαράματα), ούτε η συναισθηματική χροιά του συμβάντος. Έτσι το ξορκίζει.
>>>
Γράφει η Νίκη Μισαηλίδη //*
Ελένη Γκίκα, «εν ερημίαις επλανήθησαν», Αθήνα, εκδόσεις ΑΩ, 2024 , (ISBN: 978-618-5845-23-0)
Η ποίηση της Ελένης Γκίκα επιστρέφει με τη νέα της συλλογή εν ερημίαις επλανήθησαν (ΑΩ, 2024) (ISBN: 978-618-5845-23-0), ένα έργο βαθιά υπαρξιακό, στοχαστικό και εξομολογητικό, που χαρτογραφεί τον εσωτερικό κόσμο ως πεδίο μνήμης, πόνου και αναστοχασμού. Η συλλογή διαρθρώνεται σε τρεις ενότητες με τίτλους: «Μηδένα προ του τέλους…», «Μισοτελειωμένη κίνηση» και «Των αχράντων μυστηρίων». >>>
Αν θέλαμε με μία φράση να αποτυπώσουμε τον πυρήνα γύρω από τον οποίο περιστρέφονται τα ποιήματα της τελευταίας συλλογής της Ελένης Γκίκα, Εν ερημίαις επλανήθησαν, αυτή θα ήταν η φράση «ποιητική της απώλειας». Και η απώλεια αυτή δεν προσεγγίζεται μόνο μέσα από την τυπική, συνήθη ερμηνεία και θεώρησή της, ως συνυφασμένη δηλαδή με τον θάνατο, αλλά ως μια εμπειρία που αφορά και αναφέρεται σε πολύ περισσότερα, ακόμα και στον ίδιο τον εαυτό. >>>
