Η Γκίκα στο ημερολόγιό της δεν ασχολείται μόνο με τα γεγονότα, αλλά και με το αποτύπωμα στην ψυχή σε συγκεκριμένους μήνες. Έτσι ανακουφίζεται. Πιστή στο ραντεβού της με τις άγραφες σελίδες του ημερολογίου, δεν θέλει να ξεχαστεί η χρονική στιγμή (ξημερώματα, πρωί, χαράματα), ούτε η συναισθηματική χροιά του συμβάντος. Έτσι το ξορκίζει.
>>>
Γράφει η Νίκη Μισαηλίδη //*
Ελένη Γκίκα, «εν ερημίαις επλανήθησαν», Αθήνα, εκδόσεις ΑΩ, 2024 , (ISBN: 978-618-5845-23-0)
Η ποίηση της Ελένης Γκίκα επιστρέφει με τη νέα της συλλογή εν ερημίαις επλανήθησαν (ΑΩ, 2024) (ISBN: 978-618-5845-23-0), ένα έργο βαθιά υπαρξιακό, στοχαστικό και εξομολογητικό, που χαρτογραφεί τον εσωτερικό κόσμο ως πεδίο μνήμης, πόνου και αναστοχασμού. Η συλλογή διαρθρώνεται σε τρεις ενότητες με τίτλους: «Μηδένα προ του τέλους…», «Μισοτελειωμένη κίνηση» και «Των αχράντων μυστηρίων». >>>
Η απώλεια είναι μια έννοια που διαπερνά τα πάντα και σταθμεύει στο ποίημα για να το γεμίσει με το κενό της, για να το κάνει να οικοδομηθεί πάνω στο κενό της, για να το ταυτίσει με το κενό της και, ταυτίζοντάς το, να το καταστήσει ένα καλούπι μέσα στο οποίο μπορεί να ταιριάξει η προσωπική περίπτωση, η προσωπική υπόθεση, η προσωπική ματιά του αναγνώστη. >>>
