Πρώτο – αλλά όχι πρωτόλειο – το έργο αυτό του Μπογαδάκη φανερώνει μια γνήσια και καλλιεργημένη ποιητική φωνή, η οποία διακριτικά παρουσιάζεται στα ελληνικά γράμματα, συνειδητοποιημένη και μεστή. Ο λόγος είναι καθαρά μοντερνιστικός, ενώ ο ποιητής φλερτάρει, συγχρόνως, με τα αισθητικά ρεύματα του Συμβολισμού και του Υπερρεαλισμού, δημιουργώντας ένα λογοτεχνικό υφαντό, στο οποίο ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει τις επιρροές που έχει δεχτεί και αφομοιώσει στο έργο του και, συνάμα, την προσωπική ματιά του ποιητή, το πως, δηλαδή, ο ποιητής συνδιαλέγεται με την παράδοση και την εξελίσσει με τη δική του πένα. >>>