Μια τζαζ ορχήστρα από κινητήρες αυτοκινήτων, τα βήματα του ήρωα και ριπές αέρα. Ο αγώνας ενάντια στην επικράτηση των πιθανοτήτων, το ρίσκο του ήρωα–συγγραφέα για τη μυθική εκπλήρωση, το δρόμο, τη συγγραφή, την ίδια τη ζωή. Ένα οδοιπορικό στη σκληρότητα και το λυρισμό της νύχτας, στο συναπάντημα με το θάνατο, στη νοσταλγική φύση της μνήμης, στην υπέρβασή της από μια καινούργια δυνατή εμπειρία και τη μεθύστερη ποιητική της αναπαραγωγή.
Ο συγγραφέας, πότε με μικρές λυγμικές προτάσεις, πότε μακροπερίοδα, εξαργυρώνει το ρίσκο με το πείσμα της επικράτησης των πιθανοτήτων αλλά και με πολλές υπερβάσεις. Η νοσταλγική φύση της μνήμης, κονταροχτυπιέται με τη μέθεξη των δυνατών εμπειριών: η πραγματικότητα δικαιώνει το αναπάντεχο βίωμα της κάθε αρχέγονης φαντασίωσης, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τον ίδιο τον θάνατο. Πρόκειται κατά τη γνώμη μου για μια νουβέλα που διαβάζεται απνευστί, για ένα όμορφο δείγμα νεοελληνικής λογοτεχνίας. >>>
