Σε κάθε εποχή η λογοτεχνία και ειδικότερα η ποίηση, που χρειάζεται το προσωπικό χρόνο της σιωπής και τον χώρο της εσωτερικής ειρήνης και να μεταγγιστεί, αντιμετωπίζεται με ακατανόητη στάση: από τη μια υποβάλλει τον σεβασμό από θαυμασμό κι από την άλλη την απόσταση από άγνοια. Ιδιαίτερα στις μέρες μας, που ο θαυμασμός εξέπεσε σε εντυπωσιασμό, ή άγνοια εκτάθηκε σε θράσος και ο λόγος θρυμματίστηκε σε λόγια, μπορεί η ποίηση να φαίνεται περιθωριοποιημένη, αλλά είναι αυτή που μπορεί να στηρίξει το όνειρο, να δώσει νόημα στους χτύπους της καρδιάς, ν΄ ανοίξει τους ορίζοντες της ζωής στο φως.
>>>
