Στο τελευταίο βιβλίο της Αλεξάνδρας Μπακονίκα Η τελετουργία του χορού (2023), ο τίτλος δηλώνει την εκδήλωση της αιώνιας πάλης ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, την ανεπανάληπτη ορμή, τον μαγνητισμό, τη «ζωτική ορμή» (élan vital). Χορός είναι η ποίηση, «ο ονειρεμένος κι ηδυπαθής στοχασμός». Το βλέμμα του υποκειμένου συντονίζει όλες τις αισθήσεις, οι οποίες συνεργάζονται για τη δημιουργία του ποιητικού αποτελέσματος. >>>
Στην εποχή των πολυσέλιδων μυθιστορημάτων, του υπερβολικού και επιτηδευμένου αφηγηματικού φλοιού –πολλά απ’ αυτά γράφονται με «δημιουργική» και εμπορική σκοπιμότητα, κατόπιν «συνταγής»– καλό είναι να επιστρέφουμε συχνά στην ποίηση, το πανάρχαιο και ειλικρινές αυτό απόσταγμα ζωής, πύκνωσης λόγου και ουσίας, μέσα από ποιητικά βιβλία που δεν επιδιώκουν να αποκτήσουν υπόσταση από την επικαιρότητα ή από κάποιο είδος στρατευμένης ιδεολογίας. >>>
