Κανείς δεν γνώριζε πώς έγινε η τρύπα.Όλοι θυμούνται ότι μια μέρα ξαφνικά εμφανίστηκε.Όλοι θυμούνται ότι μια μέρα πριν τίποτα δεν υπήρχε.Κανένας δεν θυμάται πώς έγινε.Κανένας δεν θυμάται να πειράζει ή να πλησιάζει τον καθρέφτη εκείνη τη μέρα.Μια τρύπα στο μέγεθος της ίριδας του ματιού.Μια τρύπα, μια ημέρα, ένα σημείο.
Οι Τελετουργίες του Δημήτρη Αγγέλη και της Ελευθερίας Απατζίδου είναι, από κάθε άποψη, ένα αναπάντεχο εύρημα και μια απόδειξη για το πώς βιβλία φαινομενικά χαμηλών πτήσεων μπορούν να μας θαμπώσουν με την εκτόξευσή τους σε απροσδόκητο ύψος. Κάνουμε λόγο για εκτόξευση, συζητάμε περί ύψους – ενός ύψους ωστόσο που δεν θα γινόταν αντιληπτό εάν δεν υπήρχε το βάθος: ίσως είναι καιρός να κατανοήσουμε πως το ύψος και το βάθος δεν είναι τόσο αντιθετικές όσο αλληλοσυμπληρούμενες και αλληλοτροφοδοτούμενες έννοιες: οι αφηγηματικές πτήσεις του Δημήτρη και της Ελευθερίας αποτελούν προϊόν έμμονης καταβύθισης, μιας καταβύθισης στον εσώτερο εαυτό. >>>
