Ο συγγραφέας της δυστοπίας έρχεται να προειδοποιήσει για την έλευση του σκότους σε ένα μέλλον ζοφερό, που νομοτελειακά δεσμεύεται από ένα «ελαττωματικό» παρόν. Έρχεται μέσα από την πνιγηρή απαισιοδοξία να κηρύξει αισιόδοξα ότι μόνο οι αξίες της φιλίας, της αγάπης, του χρέους του δυνατού προς τον αδύναμο, είναι αυτές που ίσως σώσουν τον κόσμο.
Τα μελλοντολογικά έργα, οραματιζόμενα το μακρινό μέλλον, αφορούν κατά πρώτο λόγο την εποχή του συγγραφέα. Σχολιάζουν επίκαιρα θέματα, καυτηριάζουν, λειτουργούν αποτρεπτικά ή προτρεπτικά, και γι’ αυτό έχουν ορατή πολιτική διάσταση. Από τις απαρχές του είδους, τον Τελευταίο άνθρωπο της Σέλεϊ, τη Σιδερένια φτέρνα του Λόντον και το Εμείς του Ζαμιάτιν, ως τις σύγχρονες δημιουργίες που επεκτείνονται στον ... >>>
Είναι βέβαιο πως η πανδημία του Covid-19 θα επηρεάσει βαθιά τη λογοτεχνία, η οποία συχνά αποτυπώνει την πραγματικότητα -ή καλύτερα, εκφράζει την προσωπική ματιά ενός δημιουργού για την πραγματικότητα-, με τρόπο έμμεσο, μέσω της μυθοπλασίας. Ένα πρώτο δείγμα είναι το μυθιστόρημα του Γιώργου Πολυμενάκου με τίτλο Σημείο Εξόδου Ένα (εκδ. Απόπειρα), η υπόθεση του οποίου εκτυλίσσεται σε έναν δυστοπικό κόσμο, στα απομεινάρια ενός πολιτισμού που κατέρρευσε εξαιτίας ενός αναπάντεχου και εξαιρετικά μεταδοτικού ιού. >>>
