Το «Τζάτζαλο», σαν λέξη, ακούγεται παράξενο. Σου τραβάει την προσοχή, σε ιντριγκάρει. Θέλει να ασχοληθείς μαζί του. Όπως ακριβώς δηλαδή και το ίδιο το Τζάτζαλο: είναι εκείνο το κακομούτσουνο τερατάκι που όλοι έχουμε μέσα μας, το οποίο λαγοκοιμάται σε μια γωνίτσα του εαυτού μας με το ένα μάτι ανοιχτό, έτοιμο να πεταχτεί επάνω και να πάρει, με το έτσι θέλω, πρωτοβουλία βάζοντάς μας να κάνουμε πράγματα που εμείς, σαν αθώα παιδιά που (δεν) είμαστε, δεν θα κάναμε ποτέ. >>>