Οδυσσέας
Κυκλοφορεί
ISBN: 978-960-382-963-8
Κάκτος, Αθήνα, 2/2014
Γλώσσα: Ελληνική, Νέα
Γλώσσα πρωτοτύπου: Αγγλική
€ 38.00 (περ. ΦΠΑ 6%)
Βιβλίο, Χαρτόδετο
17 x 24 εκ., 1128 σελ.
Περιγραφή

Βρό­μι­κο, βλά­σφη­μο, ά­σε­μνο και τε­λι­κά α­διά­βα­στο έ­χει χα­ρα­κτη­ρι­στεί α­πό πολ­λούς ο Ο­δυσσέ­ας του Τζό­υς. Έ­να βι­βλί­ο ό­που ο ιρ­λαν­δι­κός λυ­ρι­σμός και η ιρ­λαν­δι­κή χυ­δαιό­τη­τα φτά­νουν στα ά­κρα. Έ­νας κα­θρέ­φτης κρα­τη­μέ­νος μπρο­στά στη ζω­ή, κα­μω­μέ­νος α­πό λέξεις που μι­λά­νε για ό­λα τα «αν­θρώ­πι­να». Προ­θέ­σεις, ε­πι­θυ­μί­ες κρυ­φές και φα­νε­ρές, βί­τσια, λα­χτά­ρες, ό­νει­ρα, μα­ταιώ­σεις, ελ­πί­δες ξε­πε­τά­γο­νται μέ­σα από τα χά­σμα­τα που α­φή­νουν οι λέ­ξεις, α­πει­κο­νί­ζο­ντας τη ζω­ή ό­πως εί­ναι: κατα­κερ­μα­τι­σμέ­νη, πα­ρα­μορ­φω­μέ­νη, θο­λή.

Βιβλιοκριτικές
Ένα αρχικό μα στέρεο έργο πρόζας συχνά περιέχει εν σπέρματι τα στοιχεία που θα απασχολήσουν τον συγγραφέα κατά τη διάρκεια της πορείας του. Προτού, λοιπόν, ο Τζέιμς Τζόις δημοσιεύσει το πρώτο μυθιστόρημά του, Πορτραίτο του καλλιτέχνη σε νεαρά ηλικία, προτού επαναστατήσει με τον ποταμό του Οδυσσέα, έγραψε και εξέδωσε τη συλλογή διηγημάτων Δουβλινέζοι, στην οποία ανιχνεύονται τα θέματα –και ως έναν βαθμό οι προσεγγίσεις πάνω σ’ αυτά– που θα εξακολουθήσουν να τον στοιχειώνουν σ’ όλη τη ζωή του. >>>
Μια εναρκτήρια διαπίστωση. Αυτό το βιβλίο δεν είναι ιδιαίτερα φιλικό προς τον σύγχρονο αναγνώστη. Ο Μπλουμ δεν δείχνει να τον έχει σε μεγάλη εκτίμηση, δεδομένου ότι όποιος έχει διαβάσει έστω και μικρό μέρος του έργου του ανακαλύπτει ότι ελάχιστα μόνο προσεγγίζει τις ποιότητες του ιδανικού του. Εντούτοις, το βιβλίο σε κάποιους απευθύνεται, με κάποιους συνομιλεί, μολονότι όχι στους περισσότερους. Από την άλλη πλευρά, οι περισσότεροι δεν θα το αποκτήσουν κι ακόμα λιγότεροι θα το διαβάσουν. >>>
Στο εξαιρετικά μεταφρασμένο από τον Αλέξη Καλοφωλιά αυτό βιβλίο του Ντον Ντελίλλο που εκδόθηκε to 1988 υπό τον τίτλο Libra, έχουμε τη μυθιστορηματική εκδοχή της σύντομης, αν και πυκνότατης ζωής του Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ, δολοφόνου απ’ όσο γνωρίζουμε του προέδρου των ΗΠΑ Τζων Φιτζέραλντ Κέννεντι. Η πασίγνωστη αυτή ιστορία χρησιμοποιείται ως ένα είδος πολυπρισματικού φακού μέσω του οποίου ανακλάται η μεταπολεμική κατάσταση των πραγμάτων. >>>
Στο μυθιστόρημα της Αμάντας Μιχαλοπούλου Το μακρύ ταξίδι της μιας μέσα στην άλλη έχουμε καταρχάς ένα πολύπτυχο παιχνίδι πολυτροπικής διακειμενικότητας, αφηγηματικών στυλ, αυτοαναφορικότητας και εξερεύνησης της συγγραφικής δημιουργίας. Η πλοκή είναι φαινομενικά απλή: μια γυναίκα στην εμμηνόπαυση (εν προκειμένω, η συγγραφέας χρησιμοποιεί την εαυτή της ως ηρωίδα), υποφέροντας από ταχυκαρδίες και αϋπνίες, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, αρχίζει να έχει επαναλαμβανόμενα όνειρα με την Παναγία. >>>
Λογικά από το 1924, οπότε και δόθηκε στη δημοσιότητα το πολύφημο Μανιφέστο των υπερρεαλιστών, θα έπρεπε να είχε λυθεί το ζήτημα: η σχέση που ανέπτυξαν με το κλασικό αστικό μυθιστόρημα ήταν ιδιαζόντως πολεμική. Σε τέτοιο σημείο δε, που θεωρούσαν πως είναι ένα κατώτερο είδος που στερείται δυναμικής και αδυνατεί να συλλάβει το μέγα βάθος της ανθρώπινης περίπτωσης, όπως μπορεί να κάνει το άλογο, η φαντασία και το όνειρο. >>>
Όταν, πριν από κάποια χρόνια, είχα διαβάσει την Έμμα, είχα διακρίνει το υπαινικτικό πνεύμα και τον υπόγειο σαρκασμό της συγγραφέως, είχα θαυμάσει την αληθοφάνεια των χαρακτήρων που είναι μεν υπερβολικοί αλλά όχι καρικατούρες καθώς πρόκειται για αρχετυπικούς ανθρώπινους τύπους που συναντάμε ακόμα και σήμερα – η εγωκεντρική κληρονόμος, η ελαφρόμυαλη ερωτευμένη με τον έρωτα, ο νεόπλουτος, ο υποχόνδριος, η ξεπεσμένη αριστοκράτισσα κ.ά. >>>
Οι αρχαίες τραγωδίες είναι έργα με λιανό κορμί. Βλέπεις τον σκελετό κάτω από τους λεπτούς και σκληρούς μυς να πετιέται μέσ’ από τη λιγοστή σάρκα, αφήνοντας ελάχιστο περιθώριο για ποικίλματα, για εξηγήσεις, πόσον μάλλον για ψυχολογικές αναλύσεις ή περιγραφές πέρα από τις στοιχειώδεις που δίνουν μια αδρή αίσθηση του χώρου και των προσώπων – οι τραγωδίες είναι ο σκελετός τους, τούτος ο σκελετός είναι φτιαγμένος από συμβάντα κι ό,τι σάρκα ψυχολογίας θα μπορούσε να τον ντύσει την προσθέτει ο θεατής (ή ο αναγνώστης) με τη φαντασία του. >>>
Οι Μαύροι καθρέφτες του Άρνο Σμιτ είναι μια νουβέλα περιπλάνησης στο δυστοπικό μεταπυρηνικό μέλλον της έρημης βόρειας Γερμανίας, μετά το τέλος του υποτιθέμενου Γ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Μαύροι καθρέφτες αποτελούν μέρος της σαρκαστικής τριλογίας «Τα παιδιά του Νομποντάντυ» (Nobodaddys Kinder: Trilogie, 1963), που ανιχνεύει τη ζωή στη Γερμανία από την εποχή των Ναζί έως τα μεταπολεμικά χρόνια, επεκτείνοντας ... >>>
Ο αναγνώστης που θα σπεύσει περιχαρής να διαβάσει αυτό το βιβλίο θα χρειαστεί δύο αντικείμενα: φακό και πυξίδα – φως και οδηγίες. Όσοι ήδη γνωρίζουν το έργο του Μπέκετ τόσο από την αριστουργηματική Τριλογία του όσο κι από τα θεατρικά του έργα, δεν πιστεύω πως θα ξενιστούν με αυτές τις επιλογές. Ας περιορίσω τώρα περαιτέρω τις δυνατές ερμηνείες εξηγώντας ότι ο φακός θα χρειαστεί προφανώς για τον Μπέκετ, η πυξίδα όμως για τον Τζόυς. >>>
Δεν θα επεκταθώ εδώ στο τι θεωρεί η ανθρωπότητα κλασικό και ποια έννοια δίνεται σ αυτόν τον όρο. Θα θέσω τον προβληματισμό γύρω από τους λόγους που έδωσαν τόσο μεγάλη ώθηση στα αναγνωρισμένα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και έκαναν το 2014 έτος συσσώρευσης τόσων πολλών κορυφαίων κειμένων. Είναι και η έλλειψη εμπιστοσύνης στο σύγχρονο, που φαντάζει παροδικό, κι επομένως ο καθένας προτιμά να «επενδύσει» τα χρήματά του σε αναγνώσματα που δεν θα τον απογοητεύσουν. >>>

Add: 2015-06-26 12:46:23 - Upd: 2025-03-26 12:12:48