Γραµµένο τό 1931 καί δηµοσιευµένο στίς ἀρχές τοῦ 1933, τό Θεῖο Τραγί ἀποτελεῖ τό σηµεῖο ἐκκίνησης τῆς νεωτερικῆς γραφῆς τοῦ Γιάννη Σκαρίµπα, ἀφοῦ ἐµπεριέχει, προδροµικά, τά περισσότερα ἀπό τά στοιχεῖα ἐκεῖνα πού θά ἐξελιχθοῦν καί θά ἀποτελέσουν τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά τῆς γραφῆς τοῦ συγγραφέα.
Γέννηµα τῶν ἀρχῶν τῆς δεκαετίας τοῦ ’30, ὅπου µόλις ἔχουν κάνει τήν ἐµφάνισή τους τά πρῶτα δείγµατα ἀνανεωµένης πεζογραφίας, καί ἐνῶ ἡ παράδοση εἶναι ἀκόµη κυρίαρχη, τό Θεῖο Τραγί θέτει τίς βάσεις γιά τό ἑλληνικό Ἀντιµυθιστόρηµα ἐνῶ παρουσιάζει ἕναν πρωτοφανέρωτο στήν ἑλληνική λογοτεχνία ἥρωα, ὁ ὁποῖος, σύµφωνα µέ τή σύγχρονή του κριτική, «θά µποροῦσε κάλλιστα νά περάσει στήν παγκόσµια λογοτεχνία». Τό µυθιστόρηµα, µέ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἐπαινέθηκε ἀπό τήν κριτική, κυρίως γιά τήν ποιητική του ἀτµόσφαιρα καί γιά τόν ἥρωα πού κατόρθωσε νά πλάσει.
Σήµερα, τό Θεῖο Τραγί ἐξακολουθεῖ νά ἀποτελεῖ ἕνα νεωτερικό µυθιστόρηµα, λόγω τῆς ἀφηγηµατικῆς του τεχνικῆς καί τῆς ἀναρχικῆς του γραφῆς, ἀλλά κυρίως λόγω τοῦ ἰδιότυπου πρωταγωνιστῆ ὁ ὁποῖος εἶναι κατά πολύ συγγενικός µέ τόν τύπο τοῦ ἥρωα πού ξεπήδησε στήν Ἀµερική, τριάντα χρόνια ἀργότερα, ἀπό τό κίνηµα τῶν Beats.