Η ελληνική κοινωνία, στα τέλη του 20ού αιώνα, μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται τη σημασία και τις συνέπειες των επιθέσεων κατασυκοφάντησης του πολιτισμού και της Ιστορίας της. Ίσως δεν θέλουμε να δούμε ότι στη στρατηγική των διεθνών ανταγωνισμών, η μεθοδευμένη παραπληροφόρηση και προπαγάνδα κρίνει την ίδια την ιστορική συνέχεια της ύπαρξης λαών και κοινωνιών. Το «δικαίωμα στη διαφορά» και η «πολυ-πολιτιστική συνύπαρξη» αποδείχνονται ρομαντικές μόνο, εξωπραγματικές αρχές...
Στην πραγματικότητα, η αυτονομία και η ελευθερία λαών και κοινωνιών κρίνεται από την άμυνα που μπορούν να αντιτάξουν στην παραχάραξη της Ιστορίας τους, στην προπαγανδιστική υπονόμευση του πολιτισμού τους.
