Χωρίς το έργο, αυτό το σύστημα αποκρύψεων κι αποκαλύψεων, θα δεχτούμε ότι ο συγγραφέας δεν υπάρχει για μας. Στον συγγραφέα, υπάρχει η γραφή και μονάχα αυτή η οποία αποτελεί ταυτόχρονα το μυστήριο και το κλειδί της λύσης. Η φλυαρία των ημερομηνιών και των γεγονότων, που διατηρείται για τις ανάγκες μιας υπόθεσης ευτυχώς χαμένης, δείχνει ολοφάνερα ότι ο άνθρωπος, ανεύρετος μέσα σ' ένα χρονολόγιο που κι ο ίδιος θα ομολογήσει χαμένο μέσα στην ομίχλη, πρέπει να αποκαλυφθεί μέσα στις λέξεις της πορείας που διανύει. Αδιάφανος, για τον ίδιο του τον εαυτό και για τους μάρτυρές του, ανάμεσα στους οποίους ζει απροσδιόριστος - αναδύεται μεσ' από το προβληματικό άλλοθι δικής του επινόησης. Ο Μπέκετ, βουβός ή σχεδόν βουβός για τον εαυτό του και το έργο του, μέσα σ' αυτό το ίδιο έργο κρύβεται και εκδηλώνεται στο βάθος της Ιστορίας που τον πλάθει. Ιδού η δική του ιστορία, ένας κόσμος προσωρινά κατοικήσιμος, δημιουργημένος από ένα χώρο που αυτός μετρά τις διαστάσεις του μέσα από την άσκηση ενός λόγου στον οποίο γίνεται κύριος. Καταγραφή του λόγου, η μόνη δυνατή ισχύς για ένα ον που χάνεται. Ωστόσο αυτοί ο χώροι που εκκρίνονται είναι ο εαυτός του: μόλις του γίνουν γνωστοί, πρέπει να τους εγκαταλείψει για ένα άλλο αλλού από λέξεις, καλεσμένος απ' τον πειρασμό της γλώσσας προς άλλα καταφύγια. [...]