[. . .] Μεταφρασμένο με αγάπη από τον Ουίλλαρντ Ρ. Τρασκ, το έργο πρωτοεμφανίστηκε στα αγγλικά το 1953. Τώρα, για να σφραγίσει την πεντηκοστή επέτειο εκείνης της πρώτης αγγλικής έκδοσης, τέθηκε ξανά σε κυκλοφορία. Το εναρκτήριο κεφάλαιο της «Μίμησις» παραμένει ασυζητητί το πιο διάσημο (πόσοι άραγε αναγνώστες προχώρησαν παρακάτω;) Αντιπαραβάλλει την αφηγηματική απεικόνιση της πραγματικότητας στην Οδύσσεια και στη Γένεση [. . .]. Η «Μίμησις» είναι εν πλήρη επιγνώσει ένα βιβλίο γραμμένο από έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, σε συγκεκριμένες συνθήκες, στις αρχές της δεκαετίας του 1940». Η «Μίμησις» παραμένει έργο εξαιρετικού διαμετρήματος. Το έχουμε ανάγκη για έναν ειδικό λόγο. Στις μέρες μας, ότι λείπει περισσότερο στην επαφή μας με τη μεγάλη λογοτεχνία και στην κατανόησή της είναι η χαρά. Το εξαίσιο θαύμα του πράγματος, το γέλιο ακόμα και στη δημιουργία του τραγικού - μόνον ο Νίτσε ίσως βρήκε να το πει - καταυγάζουν τη σοφία του Άουερμπαχ. Ξέρει ότι τα έργα των μεγάλων δημιουργών είναι για μας δώρημα, απρόβλεπτο, βασανιστικό καμιά φορά, αλλά με τον τρόπο του θαυματουργό. Αν ο Όμηρος και ο Δάντης δεν υπήρχαν, ή αν είχαν χαθεί; Μια βαθιά αγαλλίαση για την καλή μας τύχη διαπνέει αυτό το βιβλίο. Του χρωστούμε χάρη.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]