Τις αναμνήσεις από τη Λευκάδα τις κουβαλώ σαν εικόνες μέσα μου. Είναι εικόνες γεμάτες φως και σκιά, μορφές και χρώματα. Γεμάτες ανθρώπους, λουλούδια, δέντρα, λόφους και θάλασσα. Βλέπω θλιμμένα μάτια γυναικών με κομψές τοπικές φορεσιές, βλέπω ένα καφενείο γεμάτο άνδρες που παίζουν. Γεύομαι το μυρωδάτο χειροποίητο ψωμί της Ακριβής και τις ελιές που το συνοδεύουν, το πικάντικο τυρί. Ακούω τα γαϊδούρια, τις κατσίκες, τα πρόβατα, το τετέρισμα των τζιτζικιών ασταμάτητα και παντού. Είναι εικόνες που μένουν ή φωτίζονται μόνο για λίγο. Έπειτα εμφανίζονται σπίτια που έχουν πληγεί από το σεισμό, μια κρύα νύχτα, η γριά Ακριβή καθισμένη μόνη μπροστά στη φωτιά.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]



“I carry my memories of Lefkas inside me as images. They are images full of light and shade, shapes and colour, full of people, flowers, trees, hills and the sea. I see the sorrowful eyes of women in smart local dress, I see a cafe full of men playing backgammon, I taste the aromatic homemade bread of Akrivis and the olives served with it, the spicy cheese, I hear the donkeys, the goats, the sheep, the ceaseless trill of the cicadas everywhere.

They are images which remain or which arise only for a short while. Then houses appear which have been damaged by the earthquake, a cold night and the old lady, Arsenia sat alone in front of the fire.”